Album Of The Month: November (The Game - Doctor's Advocate)

Eigenlijk wou ik de overgebleven tracks van dit album bij Tracks Of The Day droppen, maar ik heb nog wat andere shit over dus dacht ik, laat ik dan maar meteen het een Album Of The Month maken.

Gisteravond begonnen er ineens allemaal tracks te lekken. Binnen 1,5 uur was er op 1 track na alles gelekt. Het kon dus ook niet lang duren voor er een retail rip zou komen. En ja hoor toen ik vanochtend met mijn grieperige hoofd het internet opging was The Game - Doctor's Advocate een feit.

Het album begint met een hele dikke eerste track genaamd Lookin' At You (prod by Urban EP Pope). Het doet ontzettend denken aan een Dre beat, maar die staan er niet op dit album. Game komt hard en een gast geeft nog een speech a la Louis Farakahn. Een waardige intro dus.

Game heeft weer flink uitgepakt qua producers en ik zal de tracks dan ook per producer bespreken. Niet getreurd in de downloads staat het tracknummer ook.

The Tuff Jew Scott Storch heeft natuurlijk ook goed zijn best gedaan voor mr. Taylor. De eerste officiele single kwam van Scott's hand en goes by the name of Let's Ride (Strip Club). Maar Scott heeft nog een track gedaan en die is zo catchy, ik voel em elke keer meer als ik em luister. De track waar ik het over heb heet Too Much (ft. Nate Dogg).

Een andere Whiteboy die ook flink aan de weg timmert is Jonathan "JR" Rotem. De man werd door Game al de blanke Dr. Dre genoemd en ik moet zeggen dat hij twee dikke tracks dropt.
California Vacation (ft. Snoop Dogg & Xzibit) is een Westcoast extravaganza waarop alle drie de MC's harde verses droppen en tevens samen het refrein complementeren.
De meest gevoelige track van Game is zonder twijfel Doctor's Advocate (ft. Busta Rhymes) waar een bezopen Game uit zijn hart praat over de situatie met Dre. Busta is er voor extra bemoedigende woorden.

De man met de meeste inbreng op dit album is Just Blaze. Jus blessed The Game ook met 2 dikke tracks. De eerste hiervan heet Remedy. Gooide hij bij de nieuwe Jay-Z track er nog een Public Enemy sample in, voor Remedy kiest hij uiteraard voor een westcoast variant uit de zelfde tijd (N.W.A). Weer een bewijs dat die ol'-school niet kapot te krijgen is.
Het magnus opus van dit album is toch echt wel Why You Hate The Game (ft. Nas & Marsha Ambrosius of Floetry). Al eerder gepost op DaShanty, maar zeker nog een keer het noemen waard. De laatste 4 minuten van deze 9:22 durende track zijn een groot feest met prachtige adlibs van Marsha en een waar gospel koor met Just Blaze die optreed als dirigent voor de afscheidswoorden van Game. Just heeft zijn meesterwerkje geleverd. Je vergeet bijna dat de verses van Game en Nasir ook erg nice zijn.

De andere 9 tracks hebben allemaal een andere producer. Game heeft het over 2 boegen gegooid en gekozen voor zowel grote namen als voor de wat minder bekende mensen.

Om te beginnen met de wat minder bekende. One Blood (ft. Junior Reed) is geproduceerd door de onbekende Reefa. Toch een mooie boost voor deze gast, aangezien hij de street single heeft gedaan. Ook wel fraai dat een keer voor living legend Reed wordt gekozen in plaats van Sizzla & Capleton wanneer die Rasta vibe vereist is.

DJ Khalil is redelijk bekend in de West Coast underground. De vaste DJ & producer van SoulAssissins affiliates Self Scientific komt met een harde beat voor Da Shit. Game rockt em weer.

Ook Jerry Roll doet mee. Deze Leftside veteraan is de man die je moet hebben voor die echte Cali vibe. Dit bewijst hij dan ook op Bang (ft. Daz & Kurupt). Als je dan ook nog Tha Dogg Pound hebt die meedoen heb je een ode voor de hele West Coast.

Nottz heeft nog steeds niet die superstarstatus, ondanks het vele werk wat hij met Snoop en Busta heeft gedaan. Voor Game maakte hij One Night, wat wel een lekkere track is met een lekkere beat maar net niet heel speciaal.

Mr. Porter is het meest creatieve lid van Eminem's D12. De meeste mensen zullen hem kennen onder de naam Kon Artist. Denaun (wat zijn voornaam is) is toch verantwoordelijk voor hits als 50 Cent - P.I.M.P en G-Unit - Stuntin' 101. Voor dit album fixte hij de beat voor Around The World (ft. Jamie Foxx), een track met toch heel wat top 40 gevoeligheid (= lees hitpotentie).

En nu de grotere sterren: Kanye West kennen we allemaal. De man kan rappen, kan produceren en dus hits maken. Voor Game doet hij iets aparts. Hij samplet 2 tracks door elkaar die wel heel aanwezig zijn in de beat. Ik moest er even aan wennen, maar ik begin het wel te waarderen. Luister zelf maar eens naar Wouldn't Get Far (ft. Kanye West). Wel wack dat hij de outro van 2Pac's All About U nadoet en probeert grappig te zijn.

De helft van Reflection Eternal, DJ Hi-Tek, is ook aanwezig met een ode aan het bekendste bier in de straten van L.A. Ik heb het natuurlijk over de 40 oz. bottle of Ol' English.

De laatste twee tracks zijn van de hotste producers van dit moment Swizz Beatz en Will.I.Am.
Swizz doet waar hij goed in is en komt met een kapot harde banger. Het tempo ligt hoog, de beat is hype en Game maakt Scream On Em (ft. Swizz Beatz) tot een heel dik geheel.
William, de ert met de zwarte ogen ;), is op de harde toer. Deze man is dan ook wel gruwelijk creatief en dropt gewoon de hardste track van het album: Compton (ft. Will.I.Am).

The Game bewijst dat hij het ook zonder Dre kan. Ik miste dan wel de beats van Cool & Dre en natuurlijk DaShanty icoon Timbaland, maar Game heeft gewoon een heel compleet album gedropt. Oké hij praat nog steeds heel veel over anderen, maar het wordt al beter en er zitten gewoon echt wat dikke bangers tussen deze tracks. Ik vind geen enkele track wack en dat is heel wat als je 16 tracks zonder skits op je album hebt staan.